Obniżenie kosztu jednostkowego wytworzenia wyrobu

Chcąc poradzić sobie ze zmieniającą się sytuacją na rynkach, producenci powinni rozpatrywać proces obróbki tokarskiej stali w szerszym kontekście oraz dążyć do obniżenia kosztu jednostkowego wytworzenia wyrobu.

Ankieta przeprowadzona przez amerykańskie Krajowe Stowarzyszenie Producentów (National Association of Manufacturers, dalej NAM) wykazała, że 53% producentów spodziewa się, że pandemia COVID-19 wpłynie na ich działalność. Producenci znajdują się pod jeszcze większą presją związaną z podtrzymaniem konkurencyjności, co dotyczy także masowej produkcji trudnych w obróbce stalowych przedmiotów. Rolf Olofsson, Product Manager w firmie Sandvik Coromant wyjaśnia, w jaki sposób alternatywne podejście do obróbki tokarskiej stali umożliwia optymalizację kosztu jednostkowego wytworzenia wyrobu i ogólnej rentowności.

Ekonomika produkcji decyduje o rentowności firmy. W przypadku obróbki skrawaniem metalu ekonomika produkcji powinna skupiać się na zapewnieniu najwyższej niezawodności i przewidywalności procesów oraz bezpieczeństwa środowiska pracy. Takie powinny być jej dwa nadrzędne cele: po pierwsze podtrzymywać najwyższy poziom wydajności produkcji, a po drugie – jej jak najniższy koszt. Każdy z tych celów należy rozpatrywać w kontekście sytuacji, w jakiej znajduje się dany producent.

Osiągnięcie tych celów może stanowić nie lada wyzwanie w obróbce tokarskiej stali, w której zdarzają się „wąskie gardła”, spowolnienia produkcji lub ograniczenie liczby przedmiotów wykonywanych w ramach jednej partii. Do tego dochodzą wyzwania dla całej branży związane z pandemią COVID-19. W reakcji na podany przez NAM odsetek wynoszący 53% producentów agencja Pricewaterhouse Coopers opublikowała następujący komentarz: „Te ponure przewidywania stają się rzeczywistością wobec spadających cen ropy i popytu, zatorów w łańcuchach dostaw, spowolnienia konsumpcji i niepewności na rynkach kredytowych”.

Obliczanie kosztu jednostkowego

Producenci, zwłaszcza zajmujący się produkcją masową, są szczególnie wyczuleni na znaczenie kosztu jednostkowego w zarządzaniu obróbką tokarską stali. Podstawową zasadą obliczania kosztu jednostkowego jest dzielenie sumy łącznych kosztów stałych i łącznych kosztów zmiennych przez łączną liczbę wytworzonych przedmiotów. Ponadto parametry toczenia stali zależą w dużym stopniu od wymogów rynku, przy czym celem jest redukcja kosztów produkcji lub wzrost wydajności.

Na przykład firmy wytwarzające części dla branży motoryzacyjnej muszą brać pod uwagę scenariusze wysokiego lub niskiego popytu. Scenariusze niskiego popytu wymagają stosowania narzędzi, za pomocą których można wytworzyć więcej sztuk przypadających na jedno ostrze, zapewniając jednocześnie wysoce niezawodny przebieg procesu technologicznego, czego skutkiem jest mniejsza liczba wybraków. Z kolei w scenariuszach wysokiego popytu niezbędne są rozwiązania zwiększające wydajność skrawania, krótsze czasy cyklu i większy stopień wykorzystania obrabiarek, przy jednoczesnym ograniczeniu do minimum przerw w produkcji.

Bez względu na prawdopodobny scenariusz, producenci powinni dążyć do maksymalizacji wydajności obróbki, dzięki czemu – jak wykazały badania firmy Sandvik Coromant – można zmniejszyć koszt produkcji przedmiotu o 15%. Ale kluczem do osiągnięcia tego celu przy jednoczesnym osiągnięciu maksymalnej niezawodności procesu może być alternatywne podejście do kwestii wyposażenia w narzędzia.