Przykład realizacji betonowej posadzki przemysłowej w rejonie doków przeładunkowych
Wnioski
Przeanalizowanie dokumentacji technicznej posadzki, a także przeprowadzenie jej oględzin pozwoliło na sformułowanie wniosków dotyczących sposobu wykonania posadzki przemysłowej w rejonie doków przeładunkowych.
Belki o przekroju poprzecznym 0,2 m x 0,3 m, wykonane na przedłużeniu ściany podwalinowej hali w bramach poszczególnych doków przeładunkowych, powinny być całkowicie oddzielone od posadzki i wykonywane niezależnie od niej.
Na belki te oddziałują bowiem inne czynniki niż na posadzkę we wnętrzu hali. Na belki wpływają wahania temperatury wynikające z cyklu dobowego i rocznego oraz związane z tym cykliczne zamarzanie i odmarzanie, a także oddziaływanie zmiennych warunków atmosferycznych, takich jak opady i wiatr. Posadzka wewnątrz hali znajduje się w stabilnym środowisku (niewielkie wahania temperatury, brak narażenia na wiatr, opady).
Biorąc pod uwagę powyższe, zastosowanie do wykonania przedmiotowych belek betonu przeznaczonego do wykonania posadzki może spowodować jego degradację w części belek narażonej na kontakt ze środowiskiem zewnętrznym na skutek oddziaływania zmiennych warunków atmosferycznych i cyklicznego zamarzania/odmarzania. Wybetonowanie przedmiotowych belek na „starym” betonie, tj. na górnej płaszczyźnie wykonanej we wcześniejszym terminie ściany podwalinowej, spowodowało, że są one częściowo związane ze ścianą, ale nie są z nią monolitycznie powiązane. Taki sposób połączenia może spowodować przemieszczenie belek w stosunku do ściany, a w skrajnym przypadku nawet oddzielenie się ich od niej.
Przeczytaj również: Przykład nieudanej realizacji posadzki w hali magazynowej
Posadzka nie jest odpowiednio oddzielona od konstrukcji hali.
Płyta posadzki oraz belki opisane w punkcie 1 stanowią monolityczną całość. Jest częściowo związana ze ścianą podwalinową − elementem konstrukcyjnym hali. Prawidłowo zaprojektowany wielowarstwowy układ posadzki powinien być oddzielony od wszystkich elementów konstrukcji obiektu za pośrednictwem odpowiednio ukształtowanych szczelin izolacyjnych.
Przykładowy schemat prawidłowo ukształtowanej szczeliny izolacyjnej przedstawiono na podstawie [1] na rys. 2. Szczeliny izolacyjne stosuje się w miejscach styku posadzki ze ścianami, słupami, fundamentami maszyn, fundamentami budynku lub w innych miejscach mogących ograniczać ruchy posadzki, np. przy piecach, osadnikach, kanałach instalacyjnych, schodach itp. Jakiekolwiek połączenie posadzki z konstrukcją budynku generuje bowiem niepożądane naprężenia w płycie posadzki, co może spowodować powstanie na jej powierzchni rys lub pęknięć [2].
Zadaniem szczelin izolacyjnych jest umożliwienie ruchów sąsiadujących ze sobą elementów zarówno w poziomie, jak i w pionie, dlatego też powinny to być szczeliny całkowicie przecinające płytę posadzki. Szczeliny izolacyjne najczęściej wykonuje się poprzez obłożenie ścian, słupów, studzienek, doków, naroży wchodzących w płytę posadzki pianką polietylenową. Ponadto miejsca te bardzo często są dodatkowo dozbrajane od mogących wystąpić naprężeń za pomocą pojedynczych stalowych prętów oraz siatek zbrojeniowych.
Galeria
Co tydzień otrzymaj od nas porządną dawkę wiedzy o branży przemysłowej!
Porównaj produkty
