Powłoki inteligentne – cz. I

Powłoki samonaprawiające się

Najwięcej doniesień na temat badań a także opracowywania powłok inteligentnych dotyczy powłok samonaprawiających się. Ogólnie tego typu powłoki zawierają zbiorniczki (nanorurki, nanokapsułki itp.) (rys. 1), w których znajdują się inhibitory korozji (np.: 2-merkaptobenzotiazol, molibdenian ceru, 8-hydroksychinolina, benzotriazol, fluorki, silanol, dodecyloamina), spoiwa (epoksydowe, winyloestrowe, rozpuszczalnikowe lub wodne), utwardzacze i inne substancje służące do naprawiania powłoki w miejscu uszkodzenia, jak również środki biobójcze lub przeciwporostowe. Zbiorniczki mogą być zbudowane z różnych materiałów – zarówno organicznych (materiały polimerowe, m.in. polistyren, żywica mocznikowo-formaldehydowa), jak i nieorganicznych (ditlenek krzemu, ditlenek tytanu, węglan wapnia, haloizyt, molibdenian ceru itd.). Tego typu powłoki mogą być stosowane nie tylko na podłoża stalowe, ale także na stal ocynkowaną zanurzeniowo [12, 15], stopy aluminium [8, 9, 14, 30] czy też magnezu [10, 11, 13].

[...]

Ten materiał dostępny jest dla zalogowanych użytkowników.

Załóż konto i dołącz do grona użytkowników naszego portalu!

Zaloguj się Zarejestruj się

Mogą zainteresować Cię również

Styczeń miesiącem bezpieczeństwa produkcji.

zobacz więcej