Trwałość żelbetowej konstrukcji – wykorzystanie elektrochemicznej metody polaryzacyjnej
Elektrochemiczna polaryzacyjna metoda impulsu galwanostatycznego
Idea metod elektrochemicznych wynika z elektrochemicznego charakteru procesu korozji zbrojenia. Pory w betonie wypełnione cieczą o odczynie zasadowym stanowią elektrolit, a stalowy pręt zbrojeniowy stanowi elektrodę umieszczoną w elektrolicie. Różnice stężenia jonów w elektrolicie oraz mikrodefekty w stali powodują powstanie na powierzchni pręta lokalnych obszarów anodowych i katodowych – mikroogniw inicjujących przepływ elektronów, a wypełniony cieczą beton jest nośnikiem jonów. Przy takich założeniach opracowano metody badawcze pozwalające na pomiary pewnych wielkości elektrycznych, których wartości wynikają z toczącego się procesu korozji i odzwierciedlają jego zaawansowanie [8, 11].
Jedną z takich metod jest seminieniszcząca metoda impulsu galwanostatycznego należąca do grupy metod polaryzacyjnych, w której wnioskowanie o zagrożeniu korozyjnym zbrojenia opiera się na pomiarach potencjału stacjonarnego zbrojenia, rezystywności otuliny betonowej i gęstości prądu korozyjnego [11-14].
Metoda ta pozwala na przeprowadzanie szybkich pomiarów w terenie, co może znaleźć zastosowanie w przypadku dużych obiektów halowych. W pierwszym etapie pomiarów można dość sprawnie i szybko zbadać wiele elementów lub dużych powierzchni w krótkim czasie, porównywalnym z typowym przeglądem, wykonując tzw. pomiary podstawowe (tj. potencjał stacjonarny zbrojenia i rezystywność otuliny betonowej). Na tej [...]
Co tydzień otrzymaj od nas porządną dawkę wiedzy o branży przemysłowej!
