Globalny sektor stalowy może odczuć skutki ataku na Iran
Eskalacja konfliktu na Bliskim Wschodzie stawia pod znakiem zapytania stabilność globalnego rynku surowców. Atak na Iran to nie tylko zagrożenie dla lokalnej infrastruktury, ale przede wszystkim ryzyko paraliżu kluczowych szlaków handlowych i gwałtownego wzrostu kosztów energii, co bezpośrednio uderza w europejskie huty stali.
Czytaj także: Zakup maszyn w dobie Przemysłu 4.0 Jak przygotować umowę bez pułapek
Iran jako kluczowy gracz na rynku stali
Atak Izraela i Stanów Zjednoczonych na Iran rozpoczął się 28 lutego 2026 r. Wydarzenie to znacząco wpływa na globalny rynek stali, co wynika z trzech kluczowych powodów. Pierwszym z nich jest istotna rola Iranu w światowej podaży surowca. W 2025 r. Iran wyprodukował niemal 32 mln ton stali, co uczyniło go 10. największym jej producentem na świecie.
Dla porównania, Polska w tym samym roku wyprodukowała 7,2 mln ton surowca, czyli niemal 4,5 razy mniej. W 2024 r. Iran wyeksportował na globalny rynek produkty żeliwne i stalowe o łącznej wartości 1,15 mld USD i stanowiły one jego 5. największą kategorię eksportową. Do największych odbiorców irańskiego eksportu stali należały: Turcja, Chiny i Armenia. Iran specjalizuje się w handlu półwyrobami stalowymi, takimi jak kęsy i kęsiska (długie produkty o przekroju kwadratowym). W 2024 roku kraj ten był ich 13. największym eksporterem na świecie. Choć rynki UE odpowiadały tylko za 8,5 proc. całkowitej wartości irańskiego eksportu stali w 2024 r., to Włochy były w tym samym roku 4. największym importerem irańskich półwyrobów stalowych. Pod znakiem zapytania pozostaje skala zniszczeń irańskiej infrastruktury wydobywczej i przemysłowej. Może to w konsekwencji drastycznie ograniczyć podaż paliw kopalnych oraz stali z tego kierunku.
Blokada Cieśniny Ormuz i logistyczny paraliż
Powodem wzrostu niepewności wśród producentów i konsumentów stali są również zaburzenia w transporcie morskim spowodowane blokadą Cieśniny Ormuz. Cieśnina jest jednym z najważniejszych szlaków w handlu ropą naftową, ale również jednym z ważniejszych dla globalnego transportu stali. Już obserwuje się wydłużenie czasu dostaw z Azji i podwyższenie kosztów frachtu. Oznacza to m.in. czasowe wstrzymanie importu chińskiej stali do państw regionu. Przez Cieśninę Ormuz przepływa rocznie około 1/5 światowego zużycia płynów ropopochodnych, co również obarcza niepewnością koszty energii w najbliższych tygodniach i miesiącach. Te, choć istotne dla wszystkich odbiorców przemysłowych, zwłaszcza dotknęłyby huty wykorzystujące elektryczne piece łukowe (EAF). 88 proc. energii dostarczanej w produkcji stali w technologii EAF pochodzi z energii elektrycznej i gazu ziemnego. Udział elektrycznych pieców łukowych w całkowitej produkcji stali jest znacznie większy w UE (44,4 proc.) niż ogółem na świecie (29,1 proc.).
Może Cię również zainteresować: 5 globalnych trendów w robotyce w 2026 roku
Co tydzień otrzymaj od nas porządną dawkę wiedzy o branży przemysłowej!
