Odporność korozyjna złączy blach ze stali austenitycznej spawanych laserowo

Korozja wżerowa

Korozja wżerowa (ang. pitting corrosion) to korozja lokalna wywołująca tworzenie się wżerów, czyli wgłębień postępujących od powierzchni w głąb stali (rys. 3). W stalach odpornych na korozję korozja ta polega na powstawaniu wżerów zainicjowanych w miejscu uszkodzenia pasywnej warstwy tlenkowej. Mogą one doprowadzić do całkowitej perforacji cienkościennych wyrobów.

Korozja wżerowa stali nierdzewnych występuje najczęściej w środowiskach wodnych zawierających jony halogenkowe, tj. jony: chloru, bromu, jodu. Zazwyczaj pojawia się ona na wszelkiego rodzaju niejednorodnościach wewnętrznych (wtrącenia niemetaliczne, wydzielenia, odkształcenia) i zewnętrznych metalu (krawędzie, zarysowania, wgniecenia, resztki zgorzeliny, osady itd.). Natomiast powierzchnie gładkie i jednorodne są zdecydowanie bardziej odporne na ten typ korozji [1, 4, 8, 9]. Do stosunkowo szybkiej, choć tylko przybliżonej, oceny odporności stali nierdzewnych na korozję wżerową służy współczynnik PRE (ang. Pitting Resistance Equivalent). Indeks ten może przybierać różne formuły, jednak najczęściej stosowany jest indeks PRE_N (ang. Pitting Resistance Equivalent Number) w postaci (1) lub PRE_W dla stali superdupleks zawierających wolfram w postaci (2) [9]:

Ten materiał dostępny jest dla zalogowanych użytkowników.

Załóż konto i dołącz do grona użytkowników naszego portalu!

Zaloguj się Zarejestruj się

Mogą zainteresować Cię również

Styczeń miesiącem bezpieczeństwa produkcji.

zobacz więcej