Metody sztucznej inteligencji w zastosowaniu do przewidywania właściwości materiałów
Uczenie maszynowe
Uczenie maszynowe pozwala systemom sztucznej inteligencji na zdobywanie wiedzy, rozumowanie, podejmowanie decyzji a także wykonywanie zadań w sposób autonomiczny. Zdolności te nabywane są w wyniku procesu uczenia na dużych zbiorach danych wzorcowych i dokonywania przewidywań lub podejmowania decyzji bez jawnego programowania. Ponadto tradycyjne programowanie oparte na regułach obejmuje zdefiniowane zestawy zasad i warunków, których przestrzegają systemy sztucznej inteligencji.
Algorytmy uczenia maszynowego dominują w identyfikacji wzorców i relacji w danych, umożliwiając im dokonywanie dokładnych przewidywań lub podejmowanie odpowiednich działań w przypadku pojawienia się nowych, wcześniej niewidocznych danych wejściowych. Ta zdolność do uczenia się na podstawie danych i generalizowania na nowe przypadki jest kluczową cechą uczenia maszynowego a także przyczynia się do jego szerokiego zakresu zastosowań w różnych dziedzinach inżynierii [4]. Algorytmy uczenia maszynowego można ogólnie podzielić na cztery kategorie, uwzględniające uczenie nadzorowane, uczenie nienadzorowane, uczenie częściowo nadzorowane jak również uczenie ze wzmocnieniem (rys. 2).