Mechanizmy zużycia warstw wierzchnich oraz zasady doboru materiałów dodatkowych do procesów napawania
Najprostszym wskaźnikiem zużycia jest ubytek materiału warstwy roboczej przedmiotu wynikający głównie z: odkształcenia plastycznego, tarcia, korozji lub pękania warstwy wierzchniej. Analiza przyczyn zużycia części maszyn i urządzeń wykazuje, że ok. 50% części ulega zużyciu ściernemu, 15% – zużyciu adhezyjnemu, 8% – erozji, także 8% – frettingowi, 5% – zużyciu w wyniku korozji – i ok. 14% – łącznemu oddziaływaniu, np. korozji, erozji i ścierania [1, 2, 5].
Zużycie ścierne
Powstaje wtedy, gdy ubytek materiału w warstwie wierzchniej przedmiotu jest wywołany oddzielaniem cząsteczek tej warstwy w wyniku rysowania, bruzdowania lub mikroskrawania (szlifowania), przez luźne lub utwierdzone cząsteczki ścierniwa, jak i wystające nierówności powierzchni znacznie twardszego materiału (rys. 1). Można wyróżnić trzy podstawowe rodzaje zużycia ściernego:
- zużycie przez rysowanie lub bruzdowanie materiałem ściernym działającym pod niewielkim obciążeniem (rys. 2),
- zużycie przez mikroskrawanie (szlifowanie) materiałem ściernym działającym przy dużej sile docisku (rys. 3),
- zużycie przez żłobienie dużymi cząsteczkami działającymi pod bardzo dużym obciążeniem (rys. 4).
Typowymi konstrukcjami podlegającymi zużyciu przez rysowanie lub [...]