Kamera termowizyjna – jak to działa

Układ detekcji

Układ detekcji promieniowania podczerwonego kamery termograficznej można traktować jak „serce” kamery. To własności układu detekcji są głównym czynnikiem wpływającym na klasyfikację kamer termograficznych. Podział kamer np. na: chłodzone i niechłodzone, krótko- i długofalowe, szybkie i wolne, wysokorozdzielcze i niskorozdzielcze, drogie i tanie, wynika z rodzaju zastosowanego układu detekcji.

Głównym zadaniem układu detekcji jest zamiana wielkości fizycznej, jaką jest natężenie promieniowania podczerwonego na proporcjonalny do niego sygnał elektryczny, który następnie może być przetwarzany, analizowany i oceniany przez układy elektroniczne kamery.

Elementarnym układem przetwarzającym promieniowanie podczerwone na wielkość elektryczną jest detektor promieniowania podczerwonego. Praktycznie większość współcześnie stosowanych kamer bazuje na matrycach detektorów (rys. 5a), co pozwala uprościć proces formowania obrazu termograficznego. Liczba detektorów matrycy determinuje rozdzielczość obrazu termograficznego, a zatem i odwzorowanie szczegółów na obrazie. Współczesna technologia umożliwia wytwarzanie matryc posiadających np. 1024 x 768 detektorów o wymiarach 17 x 17 µm (rys. 5b).

Ten materiał dostępny jest dla zalogowanych użytkowników.

Załóż konto i dołącz do grona użytkowników naszego portalu!

Zaloguj się Zarejestruj się

Mogą zainteresować Cię również

Styczeń miesiącem bezpieczeństwa produkcji.

zobacz więcej